Ostatnio znajomy, który prowadzi pizzerię, rozpoczął fejsbukową promocję. Był zatem konkurs na najlepszy wierszyk (do wygrania oczywiście pizza) - starałam się jak mogłam, nie wygrałam. A byłam żądna pizzy, żądna i... głodna.
Teraz, podczas wspólnego weekendu z tatą, dużo razem popichciliśmy w kuchni, lodówka ma niemal urywa się w szwach.
Ja zaś (to, jak już widać, moja pasja) przy okazji kolejnej promocji (przy której wystarczyło kliknąć Lubię to i czekać na werdykt) status polubiłam i tak o, sobie zostawiłam.
Wchodzę dziś wieczorem spokojnie na Internet, tak po 21 (było już, w zasadzie, prawie w pół do 22).
Patrzę, a tu komunikat, ze wygrałam pizzę! Co więcej, mam niecałe 30 minut na jej odebranie (bo o 22. pizzeria jest zamykana).
Natychmiastowa decyzja : biegnę, lecę pędzę :D
A. ledwo co przyszedł, padnięty, więc pobiegłam sama!
Co prawda daleko nie miałam, ale razem z dojściem, kilkuminutowym czekaniem i powrotem załatwiłam sprawę w 20 minut!
Jednak jestem już tak najedzona, że brakuje mi sił i miejsca w żołądku.
Dlatego pizza zostanie nam na jutrzejsze śniadanie.
A teraz powiedzcie mi - czy to nie mała złośliwość losu, że to, co chciałam, dostałam dopiero wtedy, kiedy tego akurat nie potrzebowałam? To znaczy, ja się zawsze i tak cieszę, gdy coś gdzieś wygram (dziękujemy zresztą Łukaszowi za dopilnowanie, by pizza jak zawsze była pyszna, no i za uraczenie nas takowym prezentem!).
Jednak mi np. dość często zdarza się, że np. gdy mam czas, to nie mam też akurat zbyt wielu zadań czy obowiązków (bo np. niedawno wszystko zrobiłam). Albo gdy mam czas, to nikt się nie może wtedy ze mną spotkać.
Ale, gdy już jestem zaganiana i mam pilne sprawy na głowie, naraz mam setki (a przynajmniej kilka ;) ) telefonów i pytań, czy dam radę gdzieś z kimś wyjść i się zobaczyć.
Was też często dopada taka złośliwość losu?
---
korolowa
